close
تبلیغات در اینترنت
بشقاب پرنده

پیرامون جهان

بشقاب پرنده

 مشاهده بيش از شصت هزار بشقاب پرنده و اختفاي اسرار ساخت و روش کار آن ها از سوي سازندگان و استفاده کنندگان اين شي سبب شده است تا بشقاب پرنده بصورت يک معماي غامض و لاينحل جلوه‌ گر شود. اشياي مشاهده شده در آسمان يا در روي زمين را که تعبير و تفسير رفتار، حرکت، نماي ظاهري، نورافشاني و ساير ويژگي هايشان در چارچوب دانش ما، مشکل يا غير ممکن به نظر آيد و يا ظاهرا چنان نشان دهد که فناوري آن ها نتواند فناوري زمين باشد يوفو(UFO) مي‌نامند. کلمه يوفو از ترکيب حرق اول نام انگليسي اين اشياء يعني Unidentified Flying Objects، گرفته شده و معادل فارسي آن "اشياي پرنده ناشناخته" است. اين اشياء را بشقاب هاي پرنده(Flying Saurars)، اشياء مرموز آسمان(Sky’s Mystenous Objects)، اشياء فضايي نامتعارف (Unconventional arial Objcts) و نامهاي ديگر ناميده‌اند. اين نام ها بويژه اصلاح بشقاب پرنده و برداشت مردم از ماهيت و منشأ آن توسط مطبوعات عنوان و منتشر و متداول شده است. در جامعه علمي از اصلاح بشقاب پرنده براي اشياء ياد شده استفاده نمي‌شود، زيرا همه آن ها به شکل بشقاب نيستند. اطلاعات جمع آوري شده درباره بشقاب هاي پرنده در چند دهه گذشته، شامل عکس، مشاهده راداري، شواهد عيني و اثرهاي بجاي مانده روي زمين يا محيط اطراف محل فرود اين شي پرنده، همه دلالت بر وجود آن مي ‌کنند.                                                                                         

تاريخچه بشقاب پرنده

در اسناد تاريخي بطور وضوح، مطلبي درباره بشقاب پرنده يافت نمي ‌شود، مطالبي که در اسناد تاريخي به عنوان پديده‌ هاي غير متعارف نام برده شده ‌اند، همان پديده ‌هاي آسماني هستند. اگر چه باستان شناسان، در گوشه و کنار جهان، اشکالي را يافته‌اند که تا آن ها را به عنوان تصوير سفينه‌هاي انسان مأورا زمين قلمداد مي‌کنند، اين برداشت ها درست نيست. بشقاب پرنده ‌هاي زيادي در سال 1276(1897) در آمريکا ديده شده‌اند. مردم آن ها را کشتي هوايي(Air ship) مي‌ناميدند، که شبيه ديژيرابل بودند(Dirigeable) بودند. بشقاب هاي پرنده به مفهوم امروزي آن ها، ابتدا از سال 1322(1943) تا پايان جنگ جهاني دوم مشاهده شده‌اند که همان فوفايتر(FooFighter) آلماني ها بودند.
در روزنامه‌هاي 22 آذر 1327(13 دسامبر 1944)، گلوله‌هاي نقره‌اي شناور در هوا، که متناوباً خاموش و روشن مي‌ شدند و هواپيماهاي شکاري و بمب افکن ها را تعقيب مي‌ کردند، سلاح هاي جنگي نازي ها معرفي شدند. درست در زماني که فناوري ساخت موشک و هواپيما به مرحله‌اي رسيد که امکان سفرهاي فضايي را بطور واقعي متصور کرد، فعاليت بشقاب هاي پرنده بطور ناگهاني افزيش يافت. روز جهاني بشقاب پرنده را بايد 2 تير 1326(14 ژوئن 1947) در نظر گرفت، زيرا در بعد از ظهر اين روز بود براي نخستين بار بعد از جنگ جهاني دوم، گزارش مشاهده بشقاب پرنده در مطبوعات ايالات متحده آمريکا چاپ شد و از اين روز صحبت بشقاب پرنده ميان مردم شايع شد. مشاهده بيش از بيش بشقاب پرنده در کشورهاي مختلف جهان در سال 1326 (1957) سبب شد تا اين سال را "سال جهاني بشقاب پرنده" نام گذاري کنند.

ماهيت بشقاب پرنده

بررسي گزارش هاي مشاهده بشقاب پرنده توسط افراد مطلع و آشنا، فقط معتبر است. زيرا، بسياري از کساني که مدعي مشاهده بشقاب پرنده شدند، اشياء يا پديده ‌هاي شناخته شده را به عنوان بشقاب پرنده تلقي کردند. مشهورترين و آشناترين اين اشياء يا پديده ‌ها عبارتند از: موشک هاي پرتاب شده توسط هواپيما، ماهواره‌هاي برخاسته از زمين، شهاب، قطعات شهاب سنگ خرد شده که با انعکاس نور خورشيد روشن ديده مي ‌شوند، روشن شدن ابرهاي ارتفاع پايين توسط خورشيد، طبقات موشک هاي حامل، نورهاي به رنگ هاي مختلف حاصل از سوختن ماهواره ‌ها در جو، گلوله ‌هاي منور نظامي، هواپيماهايي که فرود آمدنشان را علامت مي ‌دهند، بالون هاي آزمايش، کره ‌هاي درخشان يا قرص هاي براق و روشن حاصل از انعکاس نور توسط سطوح خارجي هواپيماهاي مدرن، دنباله بخار هواپيماها، سطح بالون هاي آزمايشي و هر سطح صيقل داده شده، حشراتي که در ارتفاعات خيلي بالا پرواز مي‌ کنند، پرندگان، هاله نوراني اطراف خطوط سيم هاي انتقال برق فشار قوي در اثر احاطه شدن با کريستال هاي يخ در زمستان، سيارات، ستاره ‌هاي درخشان، نورافکن، اعلانات نوراني بدنه هواپيما، امواج انعکاس يافته رادارهاي دور برد روي صفحه رادار(در اثر تغييرات محلي جو)، هواپيماهاي بدون خلبان، سراب نوري جو، سراب الکترونيکي يونوسفري، کاغذ سفيد سرگردان در هوا که در اثر تابش نور خورشيد درخشان ديده مي ‌شوند، حباب کف و غيره.
از ميان اشياء و پديده ‌هاي فوق الذکر، هيچ شي به اندازه سياره زهره به عنوان بشقاب پرنده گزارش نشده است. دليل اين است که ظهور، قطر زاويه‌اي، رنگ، قرمز شدگي تدريجي، تغيير ظاهري شکل و رنگ هنگام مشاهده با دوربين هاي دو چشمي با تلسکوپ هاي کوچک سبب غير طبيعي جلوه دادن سياره زهره مي ‌شود. از پديده‌ هاي جوي ديگر که باعث ايجاد تصورات خيالي مي ‌شوند، بادهاي شديد و خشن هستند. فعاليت هاي غير عادي خورشيدي و پديده‌ هاي مختلف جوي در لايه‌هاي مختلف جو، شفق قطبي، گردبادهاي کوچک و ... را مي توان نام برد. ملاحظه مي ‌شود که پديده ‌ها و اشياء گوناگوني به عنوان بشقاب پرنده مي ‌تواند جلوه‌گر باشد. از ميان آن ها فقط تعداد کمي مربوط به بشقاب پرنده به مفهوم واقعي است. دليل گزارش هاي نامربوط به بشقاب پرنده، بيشتر از عدم آشنايي مشاهده کنندگان با پديده‌ هاي طبيعي و عدم اطلاع آن ها از وجود اشياء موجود در فضا و جو زمين ناشي مي ‌شود.

مشخصات کلي بشقاب پرنده

بشقاب هاي پرنده صورت هايي از يک شي با پيچيدگي متغير است و معمولا از شکل هندسي کروي مشتق مي ‌شوند و به شکل ديسک، بيضوي(شبيه به توپ راگبي)، دوکي، استوانه‌اي و مخروطي ديده شدند. بيشتر آن ها به شکل بشقاب با قطري حدود 7.5 متر و با گنبدي به ارتفاع 1.5 تا 1.8 در وسط بودند. بشقاب هاي پرنده قادرند به سرعت ابعاد خود را تغيير دهند. بشقاب پرنده شيء کاملا مجهزي است که شکل سطح قابل مشاهده آن نقش ثانوي در پرواز دارد و معمولا فاقد بال و چرخ است. اين اشياء وقتي از فاصله نزديک مشاهده مي ‌شوند، داراي ابعاد نسبتاً کوچک، غالباً کوچک تر از 20 متر هستند، ولي ابعاد انعکاسي راداري آن ها تقريباً به اندازه يک هواپيماي جت بوتينگ 707 است. بشقاب هاي پرنده، معما بصورت دسته جمعي پرواز مي‌کنند، ولي بصورت انفرادي نيز زياد ديده شده‌اند. آن ها، گاه در فضا به قطعات کوچک تر تقسيم مي ‌شوند و در چندين مورد هم قطعات کوچک نوراني بهم پيوسته و شيء واحدي را بوجود مي‌آورند. از عجايب اين که، بشقاب هاي پرنده قادرند بطور ناگهاني و آني خود را از نظرها ناپديد کنند. بشقاب هاي پرنده قابليت ساکن ايستادن در هوا را دارند و مي ‌توانند شتاب و سرعت زياد را داشته باشند. از ويژگي هاي جالب و جذابشان نور افشاني آن ها مي‌باشد. گزارش ها نشان مي‌ دهند که آن ها در دو فاز مختلف تاريک و روشن مشاهده مي‌ شوند، اغلب روي زمين مي‌ نشينند، گاه چنان آرام مي‌ نشينند که گويي روي قشري از مه آرميده‌اند. از ويژگي هاي ديگرشان، وجود يک يا چند سرنشين در آنهاست که معمولا مايل به مشاهده شدن نيستند. سرنشينان بشقاب هاي پرنده مجهز به دستگاهي با توانايي تابش پرتوهايي هستند که از ميان اشخاص و ديوار عبور مي‌کند. سرنشينان قادر به پرواز بوده، اصابت تير را احساس نکرده و متقابلا مي‌توانند مشاهده کنندگان را فلج کنند. در برخي گزارش ها آمده که سرنشينان شبيه انسان هستند. بشقاب هاي پرنده در پرواز در ارتفاعات کم و يا در روي زمين اثرهايي بر دستگاه هاي ساخت بشر و محيط اطراف بر جاي مي‌ گذارند. بشقاب هاي پرنده از توانايي هاي هواپيماهاي مدرن کاملا آگاهند، از اين رو فاصله خود را اسلحه هواپيماها و توپ هاي ضد هوايي طوري حفظ مي‌ کنند تا هموراه در خارج از برد موثر آن ها قرار گيرند و مي ‌توانند کليه سيستم هاي الکترونيکي و موتوري و راداري و ... هواپيماها را از کار بياندازند.
مشاهده کنندگاني که به بشقاب هاي پرنده خيلي نزديک شدند، در معرض آثار راديواکتيو قرار گرفتند. به علاوه، اين اشياء قادرند رادار را به موقع حس و خنثي نمايند و مانع قفل شدن رادارهاي کنترل آتش شوند و در ديد رادارهاي دور برد واقع نشوند. سرنشينان بشقاب پرنده مجهز به سيستم مولد نيروي دافعه قابل حمل‌اند، که پرواز و شناور شدن آن ها را در فضا ممکن مي‌ سازد. به علاوه، پديده‌ هاي عدم اصابت گلوله به دستگاه و سرنشينان آن به کمک ميدان دافعه قابل توجيه‌اند.


+ نوشته شده در30 / 7 / 1389ساعت 3:55 AMتوسط آرین حامد حسینی | | تعداد بازدید : 334

مطالب قبلی

صفحات وبلاگ